Anti Gliadin Ab - آزمایش آنتی گلیادین آنتی بادی

Anti Gliadin Ab - آزمایش آنتی گلیادین آنتی بادی

 

 

آزمایش آنتی گلیادین

 

 


بیماری سیلیاک یا انتروپاتی حساس به گلوتن به وسیله آتروفی پرزهای روده کوچک و ایجاد یک سطح صاف در مخاط روده کوچک مشخص میشود.این  بیماری به دنبال عدم تحمل گلیادین( یک جزء محلول در الکل از گلوتن گندم) ایجاد میشود. علائم این بیماری به دنبال داشتن یک رژیم غذایی عاری از گندم مرتفع شده و در صورت مصرف این مواد علائم مجددا ظاهر میشوند. این بیماری یک بیماری ارثی بوده و مرتبط با HLA کلاس 2 میباشد ( در بیش از 95٪ از افراد DQ2 enREFd ,DQA1 0501,DQB1 0201 وجود دارد). شروع این بیماری در هر سنی میتواند باشد ولی بیشترین موارد در سنین کودکی آغاز میشود. شیوع بیماری نیز از 1 نفر در هر 4000 نفر تا 1 نفر از هر 300 نفر در کشورهای اروپایی متغیر میباشد.


تشخیص:

تشخیص این بیماری به وسیله بیوپسی روده کوچک برای بررسی سطح صاف مخاط به همراه تستهای سرولوژیک انجام میشود.

حضور آنتی بادی علیه گلیادین و ترانس گلوتامیناز(tTG) مارکرهای بسار مهمی در بررسی این بیماری میباشند.tTG به عنوان اصلی ترین هدف EMA(آنتی بادی باند شده به اندومزیا که جزء خارج سلولی ماهیچه صاف میباشد) از طریق تست ایمنوفلورسانس غیر مستقیم قابل ردیابی است.

همچنین آنتی بادی ها از کلاش IgG,IgA علیه گلیادین در سرم اغلب نه همه  افراد مبتلا به سیلیاک قابل ردیابی است که البته اختصاصیت این تست در مقایسه با tTG و EMA کمتر میباشد. در 5٪-2 از افراد مبتلا به این بیماری که مبتلا به کمبود IgA میباشند بررسی IgG علیه گلیادین و tTG بهترین مارکرهای تشخیصی هستند.

در نوزادان نیز به دلیل اینکه هنوز آنتی بادی علیه tTG و EMA در این سن ظاهر نمیشود تست بررسی آنتی بادی علیه گلیادین ارزشمند ترین تست برای تشخیص سیلیاک نوزادان میباشد.

روش اندازه گیری آنتی گلیادین: برای اندازه گیری این آنتی بادی ها میتوان به روش الایزا عمل کرد. در این روش نیز مانند سایر روشها سرم بیمار به ول های coat شده با آنتی ژن اضافه شده و طی مراحلی به آن آنتی هیومن نشاندار با آنزیم و سپس سوبسترا اضافه میشود و در نهایت بر اساس شدت رنگ حاصله میزان آنتی بادی تخمین زده میشود.


علایم شایع:
- کاهش وزن یا آهسته شدن روند وزن گرفتن یک شیرخوار بعد از اضافه کردن غلات به رژیم غذایی
- بی اشتهایی
- مدفوع شل، کم رنگ، حجیم و بدبو؛ دفع گاز زیاد
- تورم شکم؛ درد شکم
- ظاهر عمومی نشاندهنده نرسیدن مواد مغذی به حد کافی
- تورم پاها، زخم دهانی
- کم خونی یا کمبود ویتامین، همراه با خستگی، رنگ پریدگی، بثورات پوستی، یا درد استخوان
قوس برداشتن مختصر پاها (پا پرانتزی ) در کودکان
خستگی مبهم، از نفس افتادن

تشخیص بیماری سلیاک

تستهای خونی برای اندازه گیری آنتی بادی های مرتبط با سلیاک استفاده می شود. 
قبل از این تستها، فرد باید رژیم غذائی نرمال داشته باشد و رژیم فاقد گلوتن دریافت نکند .  تستهای خونی شامل آزمایشات زیر میباشد:


آنتی گلیادین آنتی بادی    (AGA)

آنتی ترانس کلوتامیناز آنتی بادی (tTGA)

آنتی اندو میزیال آنتی بادی (EMA)

در فاز حاد بیماری آنتی بادی IgA علیه اندومیزیوم و گلیادین و ترانس گلوتامیناز بافتی (tTG ) تقریبا همیشه یافت می شود.

افراد فاقد IgA معمولا IgG علیه این آنتی ژن ها دارند. در طی درمان با رژیم غذایی فاقد
گلوتن میزان IgA علیه گلیادین زودتر از IgA علیه اندومیزیوم کاهش می یابد.

پیگیری میزان آنتی بادی نمایانگر میزان تحمل رژیم غذایی توسط بیمار است و از 6 تا 12 ماه پس از آغاز درمان کاهش میزان آنتی بادی مشهود خواهد بود و پیگیری هر 6 ماه یکبار ادامه خواهد یافت.

در اغلب مطالعات از میان آزمایشات دیگر آزمایش IgA علیه ترانس گلوتامیناز بافتی (tTG ) حساسیت و ویژگی بالای 95% داشته اند. یعنی 95% بیماران آزمایششان مثبت میشود و 95% از افرادی که آزمایششان مثبت است واقعا بیمار هستند که این درصد بسیار بالایی از دقت است. 

سطح آنتی بادیها معمولا" با تغییرات مخاطی همبستگی دارد و بنابراین حساسیت تست در اوایل بیماری کمتر است. در نتیجه، در صورت منفی شدن تست در افراد مشکوک، تکرار تست اهمیت می یابد. آنتی بادیها در اثر رژیم بدون گلوتن ناپدید می شوند.